Kindertijd

Willem Melchior (1966) verrast met ieder boek, zowel qua thematiek als qua stijl. Debuterend met onthutsende, maar fascinerende sadomasochistische verhalen werd Melchior steeds meer een bijna 19de-eeuwse naturalistische observator. Ook zijn klassiek aandoende, wijdlopige, geconstrueerde, maar zeer exact beschrijvende stijl droeg daaraan bij.
In 'Kindertijd' kijkt de lezer door het oog van een zevenjarige naar de wereld. Althans: de vertelinstantie kijkt door het oog van de zevenjarige, maar geeft zich rekenschap van veel meer dan een zevenjarige kan zonder de kaders van de zevenjarige te overschrijden. Prachtig gezien of herinnerd, soms zelfs iets te mooi geformuleerd, en boeiend tot het eind. Toch is het een boek waarvan de noodzaak ontgaat. Er is nauwelijks een coherent conflict. De thematiek is met wat goede wil te omschrijven als 'er al of niet bijhoren' of 'er dreigt altijd wel iets', maar heel manifest is dat niet. Anderzijds kun je dit boek lezen zoals je Proust leest. Het wachten is op de andere zes delen. Vreemd, maar wel bijzonder: Willem Melchior verrast altijd.

Bron: NBD/Biblion

Lenen of reserveren